อัพในช่วงโอกาสวันเด็กซะหน่อย (แก้ดองไปในตัว)
ปกติเราจะไม่ค่อยจะได้อัพอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่ต้องขุดความคิดในหัวแบบนี้ซะเท่าไหร่ อนึ่งคือ นึกแล้วก็ลืม 2 คือ แอบขี้เกียจ(น่าน) แต่บางทีนี่อาจจะเป็นเรื่องที่เราอึดอัดใจมานานแล้วก็ได้ละมั้ง เลยอยากพิมพ์ลงบล๊อค

เอาจริงๆ เราเริ่มอายุเลข 2 ตั้งแต่ปีที่แล้วๆ และปีที่แล้ว เรื่องหลายๆอย่างที่เข้ามา ก็ทำให้เรารู้สึกว่า ความคิดเราโตขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากเหมือนกันโตมาก จนรู้สึกว่าเรามัวใช้วิถีชีวิตแบบนี้มาได้ไงตั้ง 19 ปี

เลยกดต่ำชีวิตตัวเองว่าทำอะไรไม่ได้ไม่เป็นบ้างล่ะ ทำตัวดูไม่ค่อยสมกับที่อายุขึ้นเลข 2 บ้างล่ะ หลายๆอย่าง จนเรื่องสะกิดใจตัวเองแล้วเฟลนี่กลายเป็นเรื่องธรรมดาบ่อยครั้ง

และตอนนี้ เีรื่องที่เหมือนจะกลายเป็นผลข้างเคียงจากการที่ตัวเองโตขึ้นก็เริ่มแสดงผล

"ผมเริ่มไม่มีความใฝ่ฝัน มองไม่เห็นภาพจินตนาการตัวเองในอนาคต"

ย้อนมาดูตัวเองในสมัยเด็กๆแล้ว ตัวเองเป็นคนช่างฝันมาก ฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ อยากเป็นผู้บัญชาการณ์ทหารใหญ่ๆ ตามภาษาเด็กๆและสื่อที่เสพไป
โตมาช่วงขึ้นประถม การ์ตูนก็มีบทบาทกับชีวิตผมมากขึ้น ผมชอบที่จะจินตนาการตัวเองเข้าไปยังเรื่องราวที่ต้นฉบับแต่งขึ้น สร้างเนื้อเรื่องจำเพา่ะของตัวเองขึ้นมา หัดนู้นหัดนี่ เรียนภาษาญี่ปุ่น คอมพิวเตอร์ วาดรูปหลายๆอย่าง เพราะความชอบของตัวเอง

แต่ตอนนี้ รู้สึกว่าความฝันจินตนาการมันได้กระพือบินหายไปตามกาลเวลา
ปัจจุบัน การนึกเรื่องอะไรต่างๆ ต้องเป็นกะเป็นเกณฑ์ไปหมด ต้องไม่แบบนั้น ไม่แบบนี้ เหมือนกับว่า ยิ่งโต กรอบยิ่งเพิ่มจนน่ากลัว ช่องทางจะทำอะไรออกมาแทบไม่มี ไม่มีอิสระเหมือนแต่ก่อน ซึ่งมันไม่เหมือนตอนเด็กๆเลย ที่อยากคิดอะไรก็คิดได้ นึกอะไรก็นึกออกแล้วก็สนุกกับมันเต็มที่

ตรงกันข้าม
ตอนเด็กๆ ไม่สามารถไปไหนคนเดียวได้ เพราะไม่รู้เส้นทาง จะไปไหนแต่ละที ลำบากไม่น้อย บางทีแม่ก็ไม่ให้ไป กลับดึกก็ไม่ได้

แต่ตอนนี้ไม่
อยากไปไหนก็ไปได้ (ถ้าไปถูกนะ) พ่อแม่ปล่อยมากขึ้น ไปไหนก็ไปเถอะ อย่าให้เป็นห่วงแล้วกัน กลับดึกก็ได้ แต่ติดต่อมาหน่อย อิสระมากขึ้นจนน่าใจหาย
แต่ทางด้านความรู้สึกนี่สิ

จะไปไหนในเมืองแต่ละทีดูน่าเบื่อไปหมดจริงๆ....
พูดตามตรงว่าอยากไปเปิดหูเปิดตานอกจากกรุงเทพมาก อยากไปนอกประเทศ อยากไปนั่นไปนี่แล้ว ไม่อยากมาจุ้มปุ้กเหมือนตอนเด็กๆ นั่งหน้าคอม (ตอนเด็กๆทางนี้โฮมซิกมาก ไม่ชอบออกจากบ้านเลย)

เป็นไปได้อยากอยู่ยาวซัก 2 -3 จนเป็นปีเลยก็ดีนะ ต่างบ้านต่างเมืองเนี่ย...

บางทีก็เห็นเด็กๆน้องๆมาบ่นกันว่า ทำไมต้องแบบนี้ เหนื่อยแล้วน้า การบ้านเยอะแยะ เรียนทำไม หรืออะไรก็แล้วแต่ และสุดท้าย จะหลุดมาว่า

"อยากเป็นผู้ใหญ่เร็วๆจัง" 

ไอ้คำนี่แหละ แสลงหูมาก

ยอมรับว่าเราก็ชอบพูดบ่อยๆนะ ไม่ว่าจะก่อนหน้าหรือตอนนี้ก็ตาม
แต่ความหมายของเรามันต่างไปตามเวลา

เมื่อก่อนคำนี้เราใช้เพราะ อยากโตไวๆ ให้เวลาผ่านไปไวๆ จะได้หมดทุกข์หมดโศก ไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น
แต่ตอนนี้ อยากจะให้วุฒิภาวะของเราสมกับเป็นผู้ใหญ่ไวๆเหลือเกิน ทั้งๆที่พยายามอยู่แต่รู้สึกว่ายังแก้นิสัยเสียตัวเองที่ใช้ตอนเด็กๆไม่ได้เสียที


แต่ก็อย่างว่า

ไม่มีใครที่ทิ้งนิสัยเด็กๆของตัวเองไปได้หมด
เพราะมีตัวอย่างอยู่ที่บ้านตัวเอง....(ไม่อยากนินทา)

ตอนนี้เลยมานั่งคิด
ถ้ามีโอกาสย้อนเวลาให้ตัวเองเป็นเด็กแล้วล่ะก็

อยากจะให้คิดได้ และนึกได้ขนาดนี้ตั้งแต่ช่วงเด็กๆจริงๆ
ให้เปลี่ยนเฉพาะตัวเองให้เป็นเด็กก็ยอม

นั่นแหละ 1 ในความฝันที่ยังคงเหลืออยู่ในตอนนี้

ถ้าเทียบๆกับตอนเป็นเด็กที่มีความฝันยิ่งใหญ่มหาศาลแล้ว
ไอ้ความฝันในตอนนี้แล้ว มันเป็นแค่อะไรจิ๊บจ๊อยมากจริงๆ

อยากย้อนกลับไปเป็นเด็กๆัจัง
ไม่ใช่อยากกลับไปเป็นเด็กเพื่อหนีซึ่งภาระหน้าที่
แต่อยากกลับไปเอาความฝันและจินตนาการของตัวเองที่หายไปกลับคืนมา
ไม่รู้เหมือนกันสินะ
ถึงตอนนี้ผมยังไม่โตนักเท่าไหร่ แต่ผมก็รู้สึกว่าความฝันที่ผมมีตอนนี้มันไม่มากเหมือนเมื่อตอนเด็กกว่านี้แล้ว

#12 By Nemukomori on 2010-01-11 19:49

เคยฝันค่ะ แต่ฝันนั้นเป็นฝันร้ายพอตื่นขึ้นมารู้สึกดีใจมากค่ะที่มันเป็นเพียงแค่ฝันไป
...แต่อยู่มาวันนึงเมื่อฝันร้ายนั้นได้กลายเป็นจริงแล้ว จะหนีอย่างไงก็หนีไม่พ้น คิดอยากจะให้เป็นเพียงแค่ฝันไป ....แต่...มันก็คือเรื่องจริง
ความจริงกับความฝันบางที่มันดูเหมือนจะห่างกันไกลแสนไกลหลายปีแสง
แต่อีกมุมนึงมันก็เป็นเพียงเส้นบางๆที่จะก้าวข้ามเมื่อไหร่ก็ได้
.... .....

#11 By ---INFINITY--- on 2010-01-11 16:55

นั่นสินะ
เด็กทั้งหลายเอ๋ยรับชะตากรรมทั้งหลายให้ดี ชีวิตไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิด
ตอนเด็กก็เป็นกันทุกคนแล่ะนะ..จินตนาการสูง....พอโต ก็เริ่มโดนผู้ใหญ่"ตีกรอบ"มากขึ้นๆ จนไอจินตนาการความอิสระแบบเด็กๆมันหายไปหมดแล้วล่ะ....
จะเรียกกลับมากก็ยาก

#10 By Mimie on 2010-01-10 09:39

เป็น entry ที่อ่านแล้วเหมือนโดนดาบ n เล่มพุ่งเข้ามาแทงใจดำยังไงไม่รู้

(นั่งอ่านมาหลายรอบแล้วด้วยเนี่ย entry เนี้ย 555 ไม่รู้เป็นบ้าอะไร)

#9 By dawnbringerz on 2010-01-10 09:27

ลองทำให้ฝันเป็นจริงดูสิ

ทางนี้... ยังใช้ชีวิตชดเชยความอยากได้อยากทำในสมัยเด็กๆ ไม่ครบเลย ยังสนุกกับชีวิต(ที่ไม่ค่อยว่าง)อยู่เลย

#8 By goemon on 2010-01-09 22:57

ไม่เคยคิดว่าอยากจะเป็นผู้ใหญ่เลย
เห็นด้วยค่ะ ตอนเด็ก ๆ จินตนาการกว้างไกลกว่านี้มาก
จำได้ว่าตอนเด็กอยากเป็นดีไซเนอร์รองเท้า
วาดไว้เยอะมาก มันออกมาเอง
เสียดายมากที่ย้ายบ้านบ่อย ที่วาด ๆ ไว้มันก็เลยหายไปหมดเลย
มาให้นั่งนึกตอนนี้มันก็ออกแบบไม่ออกแล้วอ่ะ แอ๊
พอเริ่มแก่แล้วจินตนาการมันก็เริ่มเหือดหาย T T

แท็กฮามาก เอิ๊ก ๆ
เห็นด้วย ถึงแม้ว่าจะคิดตรงข้ามกัน
คือเราไม่ชอบความคิดกับจินตนาการของตัวเองตอนเด็กๆ เลยคิดว่าแบบนี้แหละดีแล้ว ตอนเด็กเราเอ๋อๆ ไม่ค่อยไล่ตามฝัน กลายเป็นว่าตอนนี้ต่างหากที่จินตนาการเด็กกว่าสมัยเด็กอีก 55

แต่เห็นด้วยนะ เข้าท่าดี Hot!

#6 By Temp on 2010-01-09 19:42

ยื่งโตขึ้นรู้สึก จินตนาการอะไรก็ค่อยๆหายไป
มีคำว่า ข้อเท็จจริงมากักกันจินตนาการมากขึ้น

#5 By ReSeZ on 2010-01-09 19:10

คนเราตอนเป็นเด็กก็อยากโต พอได้เป็นสมใจก็จะอยากกลับเป็นเด็กอีก ไม่เคยพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่OTL

มีแต่คนบอกเราเป็นคนช่างฝัน..แต่มันซะที่ไหนละ อยากเรียนอะไรยังไม่รู้เลย โตมาอยากเป็นอะไรตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลย โดนกดดันเรื่องทางเลือกเพราะจะม.ปลายแล้ว พอบอกอยากเรียนนี่(ละกัน)ก็โดนหาว่าไม่ได้ชอบไม่ใช่เหรอจะเรียนได้เหรอ พอบอกงั้นนี่(ละกัน) ก็โดนดักอีกว่า จบไปจะทำอะไรได้.. ทำเอาอยากรู้เหมือนกันว่าจริงๆเราเคยวาดฝันยังไงไว้กับชีิวิตอนาคตของตัวเองไว้ยังไง

โอย เม้นยาวเลย แอบไม่เกี่ยวนิดหน่อย(รึมากด้วยมั้งเนี่ย) เอาเหอะ เวลามันผ่านมาแล้ว กลับไปไม่ได้(เว้นแต่นึกจะสร้างไทม์แมชชีน/ฮา) ทำในสิ่งที่อยู่กับตัวเองในตอนนี้ให้ดีที่สุดเถอะbig smile

#4 By kanaseki on 2010-01-09 18:08

ถ้าเราโตขึ้นเราจะพูดแบบนี้บ้างมั้ยนะ...
"ผมเริ่มไม่มีความใฝ่ฝัน มองไม่เห็นภาพจินตนาการตัวเองในอนาคต"

ชอบประโยคนี้มากเลยค่ะ โดนใจมากๆ

#2 By mage on 2010-01-09 15:29

อึ้มม
คือๆ กัน ต่างในรายละเอียดนิดหน่อย

#1 By +:~: - Chocohime - :~:+ on 2010-01-09 13:39